Hippe hapjes in de overvolle Foodhallen

Jullie zullen wel gemerkt hebben dat de welriekende rode lijn van onze laatste berichten eten betreft. Het hele jaar door houden we van eten, maar nu het echt kouder wordt, hebben we een excuus om er een extra speklaagje aan te vreten. Gelukkig dient zich in Amsterdam bijna wekelijks een nieuwe hippe hotspot aan, en valt er genoeg te zien en te proeven. Gisteravond sloten we in Oud-West aan bij het gedrang om de stalletjes in de Foodhallen.

fh05Lona:Terwijl ik op Maartje en Amanda wacht, die via de al even zo hip en happening & Other Stories komen (later meer hierover), valt me op dat de grote deuren van De Hallen lijken te fungeren als een enorme wormhole dat alles met een knotje,  80’s outfit, Zweedse snit of lycra panty naar binnen zuigt. De Hallen zijn een geweldig concept, een culturele loods waar je films kunt zien en boeken kan lezen in de ietwat steriele bibliotheek. Het fluft de wat stoffige Kinkerbuurt enorm op.

Amanda: Het doet me denken aan het inpandige broertje van De Rollende Keukens. Het hipster-gehalte is inderdaad behoorlijk hoog. Een op de drie draagt ook nog ‘ns een overdreven grote bril. Pfff. Allemaal eenheidsworsten daar in die Foodhallen. Hopelijk is het eten afwisselender.

Maartje: De entree van de hallen is niet per se de allergezelligste, maar doet wel erg underground aan. Meer een soort fabriek waar we de derde deur rechts nemen om gevoederd te worden. Al na de eerste stap wordt duidelijk: there’s no way back.

buitenkanthallen

L: Zodra we ons mengen in het gedrang wil ik eigenlijk alweer gillend naar buiten rennen. Want meteen bekruipt me hetzelfde gevoel dat je krijgt als je in eenzelfde horde over een perron rent richting bomvolle trein. Je voelt je waardigheid wegdruipen met het zweet op je rug terwijl je een plekje hoopt te bemachtigen. Iedereen heeft dezelfde blik in zijn ogen. De blik die zegt: ik mag absoluut niet falen in deze missie, ik MOET en ZAL een plek vinden om mijn sociale status te behouden. Brr. Hijgerig struint het hongerige volk de verschillende binnenterrasjes af en vraagt iedereen die een blik op zijn jas en tas werpt of ze toevallig weggaan. Gelukkig had jij al snel een gameplan bedacht, Maartje!

M: Zonder gameplan ben je nergens. In de foodhallen wordt je survivalinstinct op de proef gesteld. Les een
bij survival: verspreid de kansen. Dus zijn we allemaal in een hoek van de hallen gaan staan en hebben we obsessief uitgekeken naar vertrekkend vee.

A: Wat dus niet gezellig en ook nog ‘ns enorm stressvol was.  Godzijdank bemachtigde speedy Maartje tweeëneenhalve zitplek.

M: Na een half tafeltje te hebben gescoord, gingen we over op de volgende missie: bier. Dat bleek nog niet eenvoudig. In het midden van de hallen staat ergens een grote ronde bar, waaraan mensen gezellig zitten te keuvelen. Een logische plek om de bestelling te plaatsen was er niet dus vond ik mij als een ware vieze ouwe man vlak achter twee jongvrouwen die een gesprek voerden over – gelukkig – hun carrière. Na eindelijk oogcontact te hebben gescoord met de ober, moest ik hen bruut interrumperen door keihard ‘twee witbier en een Heineken’ door hun gesprek te schreeuwen. Compleet overrompeld door het kabaal, keken de twee vrouwen me aan alsof ik net een drooglegging had afgekondigd. De bestelling mislukte ook nog, want ik kreeg eerst twee wijn. Na tien minuten had ik een compleet doodgeslagen biertje en twee witbiertjes in mijn hand.

fh02L: Amanda, de hapjes die jij haalde vond ik zalig. Die waren van Viet Fiew?

A: Ja, dat heette Goi cuon, zie links: frisse rijstrolletjes met vermicelli, komkommer, sla, wortel, bieslook en koriander. Ik koos voor de kip. Erbij een hoisin saus of Vietnamese vinaigrette. Vier stukjes voor 6 euro.

L: Bij Friska haalde ik 3 sushi/wrap hybrides voor 12 euro. Omdat we alledrie niet zo van de garnalen zijn, werden het de Oh My Goat (Quinoa met geitenkaas, rode biet , appel, spinazie, rozijnen, walnoten en een fh09sinaasappel dressing), de Sticky Chicken (Zoete aardappel met sticky “Tante Door” kip, spinazie, wortel, bosui, komkommer; afgetopt met munt, koriander en cashewnoten) en de Samon Mandela (Quinoa met duurzame schotse zalm, komkommer, spinazie, radijs, bosui, sesam en een avocado wasabi dressing). Wraps zijn zo ongeveer mijn lievelingseten en gecombineerd met de sushi vond ik het hele lekkere en gezonde snacks. Amanda, jij vond het niet zo geslaagd, geloof ik? Komt dat omdat we onze vingers hevig aan het aflebberen waren?

A: Die speekselverspreiding vond ik inderdaad problematisch. Sowieso stuitte het delen van voedsel me tegen de borst. Maar het werd hoog tijd dat ik me daar overheen zette. Alleen die hybrides waren dat niet waard: ik vond ze saai en ze deden we denken aan van die ‘verse’ salades van de AH die ik niet te kanen vind. Het waren gewoon wat droge, koude groenten in een jasje. En zo smaakte het ook. Een sausje had het misschien nog kunnen opleuken maar dat was er dus niet.

M: Bij de pizza joint Pink Flaminfoto 3go kocht ik drie slices voor 9 euro. Schappelijk. De slices hebben totaal idiote prestigieuze heldennamen als Che, Basquiat en Ho Chi Minh.

L: De Obama pizza vond ik goddelijk. Dat ik geen varkensvlees meer kan eten is een van de grote Drama’s in mijn bestaan. Het ene hapje smaakte naar meer, véél meer.

A: Was die Obama met vijgen en een hamsoort? Die was inderdaad hemels. Nu ik eraan terugdenk maak ik meteen speeksel aan. En puistjes. Ik kan ook niet tegen varkensvlees. Maar die pizza is een spotty huid meer dan waard.

L: Amanda spotte schuin achter me een setje heren met minipotjes chocolademousse in hun knuisten. Op de vraag waar deze fh08heerlijkheden vandaag komen wezen ze me naar een toko achter de grote trap, waar een hele lieve dame van Petit Gâteau de schattige potjes verkoopt. Bij de kassa prijkt een issue van Delicious, met een groot artikel vol lovende woorden over de zalig uitziende zoete hapjes die ze in de winkel aan de Haarlemmerstraat verkopen. Ik moest even wennen aan de smaak, want ik ben gewend aan de chemische mousseprut van de supermarkt. Qua inhoud waren de 5 hapjes precies voldoende, net genoeg om te genieten en net te weinig om misselijk te worden van alle suiker.

M: Wat sowieso ook gezegd moet worden: het aantal knappe mensen in de Foodhallen is buitenproportioneel. Als je graag tussen de modellen loopt, dan is dit je plek.

A: Ik kreeg het er warm van. Maar dat kon ook komen omdat we omringd werden door ovens en grills. Ik dacht wel serieus dat ik een opvlieger kreeg. Draag dus een luchtig kleedje.

M: Het was even een struggle, maar uiteindelijk was het wel gezellig. Misschien is de donderdagavond ook niet de beste tijd om te gaan. Als je een goed gesprek wil voeren, moet je niet bij de Foodhallen zijn. Ook niet als je elkaar op wat voor een manier dan ook wil verstaan. Het verdient dan ook nog niet helemaal een seal. Het is work in progress. Over een maand proberen we het gewoon weer.

Voorlopig geven we de Foodhallen het voordeel van de twijfel.

seal01

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *