‘Voor mij een speculaaskroket, alstublieft’

Pepijn Jansen was moedig genoeg om voor Labsters in een heuse rij te staan om vervolgens als volwassen man een speculaaskroket te bestellen. Alle schaamte voorbij, bravo! De zoete decemberkoek in een jasje van vettigheid lijkt misschien de ranzigste meuk die de merkwaardige Nederlandse keuken ooit heeft voortgebracht, maar we weten het pas als we het proeven. Peppie, take it away. 

speculaaskroket

Als een snackbar iets nieuws opneemt in het assortiment ben ik normaal gesproken de eerste die dat uitprobeert. Natuurlijk is er niks mis met de ouderwetse frikandel, het broodje bal of de mexicano, maar ook de liefhebber van de vette hap heeft wel eens behoefte aan verandering. Sommige nieuwe snacks lijken echter een brug te ver, zoals de speculaaskroket van de Febo. Zeker als deze ook nog eens met slagroom wordt geserveerd…

Vastbesloten om niet in deze reclamestunt te trappen, maar ook wetende dat mijn nieuwsgierigheid het meestal wint van mijn goede voornemens, besloot ik voorlopig niet in de buurt van een Febo te komen. Dat ging een paar dagen goed, totdat ik op een onbewaakt moment toch plotseling oog in oog stond met een poster waarop de hand van Sinterklaas een S-vormige kroket omklemt. De prijs deed daarna mijn laatste beetje verzet verdwijnen. Voor het haast symbolische bedrag van 1 euro was deze snack van mij.

Diagonaaltjes trekken
Toch ietwat beschaamd om als volwassen man een speculaaskroket te bestellen, hoopte ik er snel eentje uit de muur te kunnen trekken om daarna in een vloeiende beweging de zaak te verlaten. Helaas bleken de rundvlees- kalfsvlees- en satékroket hun plaats achter de kleine glazen deurtjes niet afgestaan te hebben en restte mij niets anders dan aan te sluiten in de rij, waar voor me juist een groep luidruchtige studenten bijna de complete menulijst aan het opsommen was, lekker mannelijk diagonaaltjes trekken.

Diagonaaltje trekken

Na de megabestelling van de jongens voor me klonk het ‘voor mij een speculaaskroket alsjeblieft’ nogal lullig, maar ik was inmiddels totaal over mijn gêne heen. Zelfs de verbaasde blikken toen de slagroomspuit onder de toonbank vandaan werd getoverd, merkte ik nauwelijks meer op. “Nee, ze worden niet veel besteld,” legde de Febo-man uit. Maar ja, hij werkte dan ook alleen ’s avonds. “Misschien loopt het overdag wel storm, dan zijn er meer kinderen.”

Gebakje
Na het enthousiasme over de schappelijke prijs kwam direct de eerste teleurstelling. De kroket die ik kreeg voorgeschoteld, leek in niets op het S-vormige gevaarte dat op de poster stond die me naar binnen had gelokt. Hij had verdacht veel weg van een gewone kroket, alleen dan een stuk kleiner. Hopelijk kon de smaak de pijn verzachten.

Bij de eerste hap proefde ik vooral de slagroom, maar eigenlijk was dat een voordeel. De kroket is niet zo mierzoet als ik had gevreesd en zelfs een beetje flauw van smaak. Wel kwam er een heerlijke speculaasgeur mijn neusgaten binnen. Ik at de kroket verder op zonder de slagroom en was aangenaam verrast. Het is eigenlijk alsof je een warm gebakje mee de Febo hebt binnengesmokkeld en het daar staat op te eten. Met een traditionele kroket heeft dit, behalve de vorm dan, niks te maken, maar dat had ik ook niet verwacht.

Meer zoete snacks please
Als ludieke actie – de eerste Febo was oorspronkelijk een brood- en banketbakkerij- mag de speculaaskroket best geslaagd genoemd worden. Maar als Sinterklaas is opgekrast, heeft deze vreemde eend in de bijt natuurlijk niets meer in de snackbar te zoeken. Misschien mag hij volgend jaar weer terugkeren, voor drie weekjes, al zijn er dan met een beetje fantasie vast weer andere variaties te bedenken. Snacks gevuld met marsepein, of taai-taai bijvoorbeeld. Ik ga het zeker uitproberen. Omdat het Sinterklaas is, krijgt de speculaaskroket de Seal of Approval:

seal01

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *