Namaste…ja of nee?

Gelegenheidslabster Lies kwam op een Thaise berg tot yoga. Lies is sportief, maar valt doorgaans niet voor zweverig gelul over spiritualiteit. Haar eerste ervaring was een Oosterse nachtmerrie, maar in de Nieuwe Yogaschool deed ze een nieuwe poging. 

In onze prestatiemaatschappij liggen burn-outs op de loer, om die te voorkomen wenden we ons tegenwoordig tot oosterse filosofieën. Met name yoga heeft een plek verworven in de mainstream als het gaat over ‘lekker tot jezelf komen’, ‘je hoofd leegmaken’ of je ‘Spirituele Zelf’ vinden. Ontkoppel jezelf van de realiteit met een reeks lichamelijke oefeningen die hun fundament hebben in het Hindoeïsme en land even later als herboren terug op aarde.

Wikipedia leert me dat yoga erop is gericht beheersing te krijgen over lichaam en geest en uiteindelijk een vereniging met God te bereiken. Een prachtig concept, vind zelfs ik als atheïst, het klinkt als een actieve vorm van meditatie. Aangezien ik geen spirituele cel in mijn lichaam heb en geen drang voel om te mediteren, was het verveling wat tot mijn eerste yoga-ervaring leidde.

Yogabroek
In 2013 bevond ik me op het Thaise eiland Koh Phangan, dat bekend staat om zijn fullmoonparty’s en yoga-retraites. Na een feest in het oerwoud had de aanblik van honderden laveloze Britten mijn interesse in party’s in één klap doen opdrogen. Wat moest ik nu? Ik hakte de knoop door en kocht een yogabroek.

Als yogamaagd leek het me verstandig naar een beginnersklasje te gaan. Daar aangekomen stelde ik me voor aan de yogalerares, geen lokale boeddhistische wijsgeer maar gewoon een 21-jarig meisje uit Londen. Ze vroeg hoeveel ervaring ik had, want o jee, deze klas was voor gevorderden. Yoga voor gevorderden? Moet je daar extra lenig voor zijn? Al een redelijke mate van innerlijke zen hebben bereikt? Ondanks mijn stramme ledematen besloot ik het erop te wagen.

Yogasnob
De volgende negentig minuten stond ik zo goed en kwaad als het ging de zon te groeten en downwards facing dogs na te bootsen, en deed vergeefse pogingen om bij dat alles mijn ademhaling te synchroniseren. De enige andere leerlinge, een Amerikaanse die naar eigen zeggen ‘al jaren ervaring’ had, stond al even zwaarademig op haar handen te balanceren. Haar voor de les nog weelderig blonde manen plakten nu als een verlept bosje onkruid op haar voorhoofd en ik vergat mijn eigen lijden toen ik haar halsslagader vervaarlijk zag pulseren. Terwijl ik in een vertraagde push-up mijn verzuurde spieren negeerde omdat ik weigerde op te geven naast die Texaanse yogasnob, kon ik alleen maar hopen dat de marteling snel voorbij zou zijn. Eindelijk kruiste de Britse haar handen voor haar borst. ‘Namaste,’ zei ze. Tabee, dacht ik.

Neus in oksel
Het duurt twee jaar voor ik mezelf weer blootstel aan de instructies van een yogi. Het trauma was duidelijk groot. Mijn zusje en ik gaan naar De Nieuwe Yogaschool in de Jordaan, opgericht door BN’er Johan Noorloos. Ik ben er klaar voor, die innerlijke rust en harmonie tussen lichaam en geest.

De leraar is een lenige Zuid-Afrikaan die ons na een paar behapbare oefeningen vraagt om diep adem te halen en dan een zo langgerekt mogelijk ‘AOM’ voort te brengen. Ik doe wat hij zegt en laat een ‘ÒÒÒÒÒÒÒÒÒM’ horen, terwijl uit de veertig kelen om me heen een eensgezind ‘OMMMMMMMMM’ klinkt. Wellicht dat dit de aandacht van de leraar heeft gewekt, want voor ik het weet staat hij naast me en sleutelt aan mijn warrior-pose. Zijn neus hangt vlak boven mijn oksel die ik heb vergeten te ontharen. ‘With a body like yours, it’s a matter of learning the positions, then the rest is easy,’ zegt hij. Ik vergeet pardoes mijn harige armpit en stralend incasseer ik het compliment. Wat een ontzettend leuke man. Hoewel ik serieus probeer innerlijke rust te bereiken ben ik altijd ontvankelijk voor complimentjes.

Mijn zusje is met gemak de beste leerling van de klas. Ze zet de instructies van de leraar zo synchroon om in beweging dat ik haar ervan verdenk de les vooraf in scriptvorm te hebben bestudeerd. Voor mij heel handig, want ik kan nu gewoon naar haar kijken en hoef ik niet naar de leraar te luisteren. Het helpt me om me puur op de bewegingen te concentreren en dat brengt me hopelijk een stap dichter bij mijn dieper bewustzijn. Maar helaas, mijn ademhaling lijkt wederom een eigen leven te leiden.

De leraar geeft aan dat het einde van de les nadert en het nu zaak is pure ontspanning te bereiken. Als hij ons vraagt aan de laatste pose van vandaag een eigen invulling te geven, ga ik op m’n rug liggen en doe m’n ogen dicht. Een paar minuten later schrik ik op uit mijn halfslaap. Overeind komend zie ik dat mijn medeleerlingen in lotushouding zitten en met gesloten ogen in een nieuw mantra verwikkeld zijn. Inwendig mokkend probeer ik mijn linkervoet onder mijn rechterenkel te frummelen teneinde de les in waardigheid af te sluiten. Het wil niet lukken, zelfs de lotushouding is een brug te ver.

Met een zucht gooi ik de handdoek in de ring en ga weer op mijn rug liggen. Straks maar een biertje drinken in de kroeg om de harmonie tussen lichaam en geest te herstellen.

seal02

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *